drzeworyt barwny, papier, 27x41 cm, sygnatura artysty, na marginesie pieczęć wydawnicza oraz oznaczenia rzemieślników: rzeźbił Endo, drukował Hosoi
Drzeworyt przedstawia pięć pstrągów rzecznych (ayu) płynących dynamicznie pod prąd w czystej, wzburzonej wodzie. Hiroshige zrezygnował z dosłownego rysowania fal. Zamiast tego bystry nurt rzeki został zasygnalizowany za pomocą dwóch pasów głębokiego błękitu naniesionych techniką bokashi. Delikatne, jaśniejsze linie imitują zawirowania i pianę wodną.
Około 1832–1833 roku Hiroshige zaprojektował serię dziesięciu drzeworytów przedstawiających ryby, przeznaczonych do prywatnie wydanego albumu poetyckiego. Jak podaje Muzeum w Bostonie, wkrótce potem klocki te wykorzystano do komercyjnego wydania, do którego dodano jeden nowy motyw oraz pieczęcie wydawcy i cenzora. W latach około 1840–1842 inny wydawca dodał dziewięć kolejnych projektów, dzięki czemu łączna liczba drzeworytów wyniosła dwadzieścia. Grafiki tej serii rzadko spotyka się we wznowieniach, choć stanowią one wspaniały przykład przyrodniczych zainteresowań Hiroshige.
Swobodne tłumaczenie wiersza widocznego na drzeworycie brzmi:
Nawet gdy padają jesienne deszcze i woda ciemnieje,
one płyną w jej głębinach, a ich ciało nie pokrywa się rdzą –
pstrągi z Kryształowej Rzeki.
Ten klasyczny projekt został odtworzony przez znanego tokijskiego wydawcę Oedo Mokuhansha w okresie ponownego wzrostu zainteresowania ukiyo-e (II poł. XX w.). Podobnie jak wiele innych tradycyjnych przedsiębiorstw, rzemiosło drzeworytu było przekazywane z pokolenia na pokolenie, a firma Oedo Mokuhansha została założona przez potomków wydawcy z okresu Edo. Są to piękne grafiki o najwyższych standardach jakości i doskonały wybór dla osób poszukujących wysokiej jakości wznowień starych drzeworytów.
Hiroshige Andō, zwany także Hiroshige Utagawa, to jeden z najbardziej znanych japońskich malarzy i grafików. Jego ojciec, Andō Genuemon, był samurajem niskiej rangi i oficerem brygady strażackiej. Od szesnastego roku życia Hiroshige kształcił się w pracowni Utagawy Toyohiry, pod którego pod opieką rozwijać umiejętności i talent. Młody Hiroshige nasiąkał artystyczną atmosferą, jednocześnie pomagając w codziennym życiu brygady ojca. Dopiero w wieku 27 lat postanowił w zupełności pójść drogą twórczości artystycznej. Po śmierci nauczyciela w 1822 r. zaproponowano mu objęcie pracowni po mistrzu, jednak Hiroshige zrezygnował z oferty i postawił na samodzielność. Dorobek artystyczny Hiroshige do dziś nie został w pełni skatalogowany, ale szacuje się, że powstało około 5000 dzieł, przede wszystkim w technice barwnego drzeworytu. Swoją karierę zaczynał od portretów pięknych kobiet (bijin-ga) i wizerunków aktorów kabuki (yakusha-e), ale po śmierci swojego nauczyciela skoncentrował się przede wszystkim na rodzimym pejzażu. Hiroshige pochodził z rodziny samurajskiej, jednakże identyfikował się z mieszczańską kulturą Edo. Zasłynął przede wszystkim jako twórca serii krajobrazowych takich jak: Pięćdziesiąt trzy stacje na gościńcu Tōkaidō (Tōkaidō gojūsan tsugi no uchi), Sto widoków słynnych miejsc w Edo (Meisho Edo hyakkei) i Sześćdziesiąt dziewięć stacji na drodze Kisokaidō (Kisokaidō rokujūkyū tsugi no uchi). W mistrzowski sposób ukazywał pejzaż w różnych porach roku i dnia, interesowały go zjawiska pogodowe. Eksperymentował z efektami i kompozycją, stosował niekonwencjonalne skróty. Wyjątkowym elementem w jego pracach jest przedstawianie zjawisk atmosferycznych takich jak opady śniegu czy deszczu oraz wichury i burze. Z drugiej strony interesowało go zjawisko cienia i jego działanie zarówno w krajobrazie, jak i domowym wnętrzu.
