Ignacy Łopieński (1865-1941), Cesarz Wilhelm II na polowaniu w Hubertusstock, 1893

akwaforta wg Juliana Fałata, papier / 11,3 x 27,7 cm wymiar kompozycji
28,5 x 37,8 cm, wymiary arkusza
tłoczenie wklęsłe szer. 6 mm wokół kompozycji i opisów
opisy l.d.: ’J. FAŁAT PXT.’
p.d.: ’JGN. ŁOPIEŃSKI SCT.’
poniżej śr.d.: ‘KAISER WILHELM II AUF DER JAGD IN HUBERTUSSTOCK’
poniżej l.d.: ‘Druck & Verlag der Gesellschaft f. vervielf. Kunst in Wien.’
p.d.: ‘Vervielfaltigung vorbehalten.’
numer inwentarzowy: 84/21/12/2019/poz.2
POCHODZENIE:
kolekcja prywatna, Bielsko-Biała
LITERATURA:
Kolekcje ziemi obiecanej [zbiory artystyczne łódzkiej burżuazji wielkoprzemysłowej w latach 1880 - 1939]
aut. Dariusz Kacprzak, Narodowy Instytut Muzealnictwa i Ochrony Zbiorów, Warszawa 2015 s.420 poz.943

Ignacy Łopieński,
urodził się w 1865 roku w warszawskiej rodzinie artystów brązowników. Zarówno jego ojciec, Jan, jak i dwóch braci, Grzegorz i Feliks, poświęcili się brązownictwu - sztuce odlewu ze stopu miedzi z cyną i innymi metalami.
Przyszły grafik wspominał, że wzrastał w domu, w którym zbierał się „cały świat artystyczny Warszawy”. Ukończywszy naukę rzemiosła artystycznego i rzeźby w Warszawie, Wiedniu i Paryżu, Łopieński trafił w 1888 roku do Monachium, gdzie rozpoczął naukę technik graficznych, dzięki stypendium warszawskiego Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych.
Już w czasie monachijskich studiów zdobywał uznanie i nagrody za swe grafiki na międzynarodowych wystawach w Monachium, Berlinie, Petersburgu i Lwowie. Zasłynął wówczas jako znakomity interpretator w akwaforcie obrazów polskich mistrzów malarstwa z Janem Matejką, Anną Bilińską, Alfredem Wieruszem-Kowalskim i Julianem Fałatem na czele.
We Francji Łopieński rozwinął się w zakresie studiowania koloru, rzeźby a przede wszystkim w technikach graficznych.
Współtworzył Towarzystwo Przyjaciół Sztuk Graficznych. Wraz z odzyskaniem przez Polskę niepodległości, działalność Ignacego Łopieńskiego skupiła się wokół edukacji plastycznej dzieci i młodzieży oraz promowaniu grafiki artystycznej w ramach Związku Polskich Artystów Grafików. Uznano go wówczas za „apostoła” i odnowiciela grafiki polskiej. Został uhonorowany Złotym Krzyżem Zasługi (1931) oraz nagrodą m.st. Warszawy za całokształt pracy artystycznej (1936).
Tematami autorskich prac Łopieńskiego były głównie portrety, sceny rodzajowe i pejzaże. W dwudziestoleciu międzywojennym chętnie ukazywał polskie miasta. Jedną z najsłynniejszych grafik z tego okresu jest portret marszałka Józefa Piłsudskiego, za który artysta otrzymał nagrodę na wystawie w poznańskim Domu Żołnierza w maju 1939 roku. Uprawiał również grafikę użytkową. Wykonywał w szlachetnych technikach graficznych (akwaforta, miedzioryt) dyplomy, afisze, zaproszenia, a także ekslibrisy.
W uznaniu zasług Ignacego Łopieńskiego Muzeum Narodowe w Warszawie planowało uhonorować jubileusz 50-lecia jego pracy twórczej wystawą przygotowywaną na jesień 1939 roku. Wybuch wojny pokrzyżował te plany. Po upadku powstania warszawskiego, 3 lata po śmierci artysty, wraz z najcenniejszymi zbiorami z muzeum wywiezione zostały także grafiki i rysunki Łopieńskiego przygotowane na wystawę, która nigdy się nie wydarzyła.
Choć większość wywiezionych wówczas muzealiów wróciła do Polski w 1946 roku, to jednak nie było wśród nich prac Łopieńskiego. Zostały one odzyskane dopiero w roku 2014. Dziś, po 80 latach od niedoszłej wystawy i w 155-tą rocznicę urodzin mistrza, Muzeum Narodowe w Warszawie przypomniało dorobek jednego z najważniejszych polskich grafików przełomu XIX i XX wieku, moderatora życia artystycznego przed I wojną światową i w czasach II RP.
Jest to pierwsza, tak obszerna prezentacja dorobku artystycznego Ignacego Łopieńskiego.
Materiały Muzeum Narodowego w Warszawie