Pablo Picasso (1881-1973), Rodzina akrobatów z małpą (fr. Famille d'acrobates avec singe) 1976 (1905 - okres różowy)

Litografia barwna, papier specjalnie do tego wydania wyprodukowany przez Cartiera Sterzi, 47 x 32 cm w świetle passe – partout o wym. 57 x 42 cm; wydawca Centro Diffusione Cultura Milano na licencji Sukcesja Pablo Picasso ( na odwrocie owalna pieczęć „Succ. Pablo Picasso”), nakład 1000 egz.; płyty litograficzne zostały zniszczone w celu uniknięcia nieautoryzowanych odbitek.
Obraz przedstawia kameralny, intymny moment z życia wędrownych artystów cyrkowych (tzw. saltimbanques):
Postacie: Po lewej stronie siedzi ojciec-akrobata w obcisłym stroju arlekina z charakterystyczną czapką na głowie. W centrum znajduje się matka trzymająca w ramionach niemowlę. Jej postura i delikatność nawiązują do klasycznych renesansowych przedstawień Świętej Rodziny (np. dzieł Rafaela). W prawym dolnym rogu siedzi pawian (małpa), który przypatruje się dziecku z równą czułością i skupieniem, co rodzice.
Kolorystyka i nastrój: Kompozycja łączy chłodne błękity i zielenie charakterystyczne dla wcześniejszego okresu błękitnego z ciepłymi tonami różu i pomarańczu reprezentatywnymi dla nadchodzącego okresu różowego. Nastrojem obraz odbiega od melancholii wcześniejszych prac Picassa, wprowadzając motyw ciepła rodzinnego i nadziei.
Po okresie błękitnym powstał w twórczości Picassa w latach 1904-1906 okres różowy. Był to czas optymizmu i ocieplenia wizerunku jego dzieł po melancholijnym okresie błękitnym. Okres różowy Picassa, przypadający na lata 1904–1906, to czas wyraźnej zmiany w jego biografii i twórczości. Charakteryzował się przede wszystkim ciepłą paletą barw, w której dominowały odcienie różu, pomarańczu oraz brązów, co stanowiło kontrast wobec chłodnej tonacji poprzedniego okresu błękitnego. Ta ewolucja kolorystyczna odzwierciedlała przemianę nastroju artysty, który przeszedł od melancholii do bardziej optymistycznych, choć nadal refleksyjnych tematów.
Technika malarska w okresie różowym uległa znacznemu wyrafinowaniu. Picasso zaczął stosować bardziej złożone faktury oraz eksperymentować z efektami świetlnymi, co pozwoliło na podkreślenie psychologicznej wymowy postaci, głównie z życia cyrkowego, wędrownych artystach, klaunach, akrobatach i arlekinach, itp. Ta nowa wrażliwość formalna miała również związek z osobistą stabilizacją artysty, zapoczątkowaną spotkaniem i współpracą z modelką Fernandą Olivier, która przyniosła mu nie tylko inspirację, lecz także równowagę emocjonalną.
Prace z okresu różowego pełnią ważną rolę w biografii Pablo Picassa i stanowią pomost między jego wcześniejszymi, dramatycznymi dziełami a kolejnymi eksperymentami stylistycznymi, które zrewolucjonizowały sztukę XX wieku i stanowiły narodziny kubizmu.