tryptyk, drzeworyt barwny, tusz, papier, 35x72 cm (3 x 35x24 cm), sygnatura artysty, tłoczenia, papier dublowany
Analogiczny tryptyk znajduje się w kolekcji Metropolitan Museum of Art.
Tryptyk przedstawiający trzy młode piękności grające w hanetsuki (oibane), tradycyjną grę podobną do badmintona, rozgrywaną w Nowy Rok. Każda z nich trzyma ozdobną rakietkę zwaną hagoita, a oibane, czyli lotka z piórkami, unosi się w powietrzu na środkowym panelu. Wspaniale przedstawione zostały detale eleganckich tkanin kimon, w tym tłoczenia na białych kołnierzykach i wykończeniach kimona.
Opublikowana po raz pierwszy w latach 1894-1897 seria „Wnętrze pałacu Chiyoda” Chikanobu przedstawia życie kobiet w zamku Edo przed restauracją Meiji, kiedy był on domem dla szoguna i jego dworu. Zamek Edo był również znany jako Zamek Chiyoda, a cała seria obejmuje 40 tryptyków. W obszarze Pałacu Wewnętrznego mieszkała żona i niezamężne córki szoguna, jego męski spadkobierca oraz wiele dam dworu i służba. Drzeworyty te ilustrują sezonowe aktywności zarówno wewnątrz, jak i na zewnątrz prywatnych kwater kobiet, a także różnorodne ceremonie, rytuały i rozrywki. Piękności są elegancko ubrane podczas codziennego życia, z niezwykłą dbałością i szczegółowością wystawnych kimon i tkanin pasów obi. Wiele projektów obejmuje luksusowe techniki drukowania, takie jak wypalanie, wytłaczanie, mika lub metaliczne pigmenty. Seria ta pięknie oddaje świat kobiet z wyższych sfer w Japonii z połowy XIX wieku.
Chikanobu Toyohara (znany również jako Chikanobu Yoshu) urodził się w prefekturze Niigata jako Naoyoshi Hashimoto. Rozpoczął swoje życie jako syn samuraja w służbie klanu Sakakibara. Podczas restauracji Meiji dołączył do shogitai, elitarnej brygady samurajów bezpośrednio wspierającej słabnący szogunat Tokugawa i dzielnie walczył w bitwie pod Ueno w 1868 r. Choć został schwytany w walce, wyszedł z niej bez szwanku. Po upadku szogunatu Chikanobu skupił się na karierze artystycznej. Choć od najmłodszych lat szkolił się w malarstwie szkoły Kano, Chikanobu zwrócił swoją uwagę na ukiyo-e około 1852 r. Rozpoczął karierę grafika pod okiem mistrzów szkoły Utagawa - Kuniyoshiego, Kunisady i Kunichiki. Podobnie jak wielu mu współczesnych pracował zarówno jako ilustrator gazet, jak i grafik. Do 1871 r. stał się wiodącym i najbardziej wpływowym projektantem. Tworzył wizerunki aktorów kabuki, pięknych kobiet w barwnych kimonach, sceny batalistyczne i historyczne. W latach 70. XIX w. Chikanobu uchwycił szybką modernizację Japonii Meiji poprzez kaika-e, czyli „obrazy oświecenia”. Dostosowując się do bieżących wydarzeń i gustów opinii publicznej, stworzył projekty rebelii Satsuma w 1877 r., niefortunnego powstania przeciwko rządowi Meiji oraz incydentu Imo w Korei w 1882 r. Chikanobu odzwierciedlał zmieniający się świat nie tylko poprzez tematykę, ale także za pomocą techniki. Wykorzystując fiolety i czerwienie importowanych barwników anilinowych, osiągnął element subtelności i wyrafinowania rzadko spotykany w epoce Meiji. W latach 80. XIX w. fala narodowej nostalgii za przeszłością Japonii wywołała projekty eksplorujące tradycyjną japońską kulturę, wartości i bohaterów. Poprzez eksplorację kobiecego piękna, Chikanobu Toyohara uosabiał momenty z historii Japonii poprzez modę, maniery i zwyczaje.
