Staloryt; odbitka: 215 × 282 mm; Grafika naklejona na gruby karton; ślady foxingu. Lit.: Katalog portretów…, T. III (Warszawa 1992), ss. 180-181, poz. 3437. Grafika wykonana na podstawie fotografii, opisanej w zbiorach BJ, jako: fot. Antoni Oleszczyński, Stambuł, 28 listopada 1855.
Oleszczyński najprawdopodobniej fotografii nie wykonał osobiście, jest jednak autorem oferowanego stalorytu, którego podstawą stał się wspomniany dagerotyp.
Praca powstała sześć lat po śmierci Adama Mickiewicza (zm. 1855 w Konstantynopolu) i wpisuje się w nurt ikonografii pośmiertnej, która w XIX wieku była elementem budowania narodowej pamięci. Wizerunki „na łożu śmierci” pełniły funkcję niemal relikwii wizualnej — utrwalały ostatni obraz wielkiej postaci i włączały ją w porządek symboliczny wspólnoty. W kontekście emigracji polskiej miało to szczególne znaczenie: obraz stawał się nośnikiem pamięci i tożsamości.
Oleszczyński, działający głównie we Francji, był cenionym rytownikiem portretów i kompozycji historycznych. Jego prace charakteryzuje staranna technika i wysoki poziom edytorski. W przypadku tej grafiki istotne jest także jej funkcjonowanie jako obrazu reprodukowanego — powielanego w albumach, wydawnictwach i kolekcjach patriotycznych. To przykład grafiki, która przekracza wymiar czysto artystyczny i staje się elementem kultury pamięci.
