Bolesław ŁASZCZYŃSKI (1842-1909), "Paleta malarska z portretem siostrzenicy artysty i autoportretem", 1902

olej, deska (paleta malarska) przymocowana do dębowej deski, wym. palety: 41 x 27 cm, wym. deski: 42,5 x 34 cm,
sygnatura i dedykacja p.d.: Najlepszej przyjaciółce / Siostrzenicy ukochanej / na pamiątkę r. 1902. / B. Łaszczyński; p.śr. tekst w języku włoskim: Disgrazia / Sull'Apennino (!) / via di Pistoja, poniżej cytat z pieśni Petraki: Chiare, fresche e dolci acque, / con sospir mi rimembra / Petrarca canz.




Bolesław ŁASZCZYŃSKI (1842-1909)
Malarz, związany z warszawskim środowiskiem artystycznym, uczeń akademii monachijskiej, gdzie przyjaźnił się z Maksymilianem Gierymskim. W 1870 udał się do Włoch, gdzie spędził kilka lat, mieszkając m.in. we Florencji, Rzymie i Sorrento. Po powrocie do kraju ok. 1879 osiadł w Warszawie. Podejmował tematykę rodzajową, często nawiązującą do znanych utworów literackich, malował kompozycje rodzajowo-historyczne, pejzaże włoskie i rodzime, zajmował się malarstwem kościelnym, twórczością portretową, wykonywał polichromie, m.in. dekorację malarską prezbiterium katedry poznańskiej. Artysta był członkiem warszawskiego TZSP, wystawiał w Zachęcie, w krakowskim i lwowskim TPSP, w Salonie Krywulta w Warszawie.