Kazimierz Pochwalski (1855-1940), Studnia wiejska

akwarela, papier / 21,5 x 29 cm w świetle passe-partout
41 x 49 cm, wymiary z ramą
sygnatura p.d.: ‘K. Pochwalski Budziaki’
na rewersie:
etykieta TOW. PRZYJ. SZTUK PIĘKN. W KRAKOWIE
orzeczenie dr Kazimierza Buczkowskiego z dnia 30.X.1963r.
numer inwentarzowy: UK/pt/17/2/2020/c


POCHODZENIE:
twórca
rodzina twórcy
kolekcja prywatna, Bielsk Podlaski

Kazimierz Teofil Pochwalski, malarz, urodzony w Krakowie. Początkowe nauki rysunku i malarstwa pobierał u swego ojca, następnie studiował w Szkole Sztuk Pięknych w Krakowie. Otrzymawszy stypendium, wyjechał do Monachium, podejmując studia w tamtejszej Akademii Sztuk Pięknych pod kierunkiem A. Wagnera i O. Seitza. Po powrocie do Krakowa studiował na oddziale kompozycyjnym pod kierunkiem Jana Matejki. Uzupełniał jeszcze swe wykształcenie malarskie w Wiedniu, w Rzymie i w Paryżu, gdzie był uczniem L. Bonnata. Pod wpływem malarstwa monachijskiego malował sceny rodzajowe. Dość szybko ujawnił się jego wybitny talent portrecisty. Odnosił sukcesy na wystawach krajowych i zagranicznych. Wystawiał wiele w krakowskim i lwowskim Towarzystwie Przyjaciół Sztuk Pięknych, w warszawskim Towarzystwie Zachęty Sztuk Pięknych i salonie Krywulta, w Paryżu, Monachium, Wiedniu, Berlinie, Florencji, Wenecji i Rzymie. W 1893r. objął katedrę malarstwa w wiedeńskiej Akademii Sztuk Pięknych. Portretował wiele znanych postaci m.in. cesarza Franciszka Józefa i członków jego rodziny. Po zakończeniu pierwszej wojny światowej i odzyskaniu przez Polskę niepodległości Pochwalski wrócił do kraju i osiedlił się na stałe w Krakowie. Tworzył portrety realistyczne, a nawet naturalistyczne, w których w niezwykły sposób potrafił uchwycić fizyczne podobieństwo modela, wydobywając jednocześnie jego cechy psychiczne. Jego talent portrecisty był podziwiany przez współczesnych. Zmarł w Krakowie i został pochowany na cmentarzu Rakowickim. Jego obrazy znajdują się w wielu muzeach w kraju i za granicą.