Jacenty Wójcik, „Okno", Polska XX w.

Obraz Jacentego Wójcika [1940-2018], polskiego malarza i konserwatora. Obraz przedstawia fragment elewacji domu z centralnie umieszczonym oknem o białej ramie. Tło stanowi żółta, poziomo układana faktura ściany, sugerująca drewniane deski lub ich imitację. W dolnej partii kompozycji widoczny jest pas zieleni z licznymi różowymi kwiatami o miękkich, rozmytych konturach, tworzącymi gęsty, dekoracyjny ogród przyścienny. Okno ukazane jest frontalnie; szyby odbijają światło i sugerują obecność wnętrza poprzez ciemniejsze plamy. Warstwa malarska jest swobodna, z widocznymi pociągnięciami pędzla. Kolorystyka oparta na kontrastach żółci, zieleni i różu, z akcentami bieli i ciemnych tonów. Na odwrociu napis identyfikujący autora oraz tytuł i cenę pracy: “Jacenty Wójcik Okno płótno 80 x 60, 5 500”.
Olej na płótnie
Wymiary: 60 x 80 cm
Jakkolwiek Wójcik tworzył głównie dzieła abstrakcyjne to realistyczny temat “kwiatów pod oknem” przynajmniej dwukrotnie występował w twórczości artysty. Jednak - co trzeba jeszcze raz podkreślić - malarz pozostawał zazwyczaj w kręgu sztuki inspirowanej abstrakcjonizmem i formizmem, stąd też obrazy realistyczne są w jego twórczości rzadkością.
Motyw okna w historii sztuki często funkcjonuje jako symbol granicy między światem zewnętrznym a wewnętrznym, prywatnym doświadczeniem a rzeczywistością. W kontekście twórczości Wójcika może być interpretowany jako próba uchwycenia momentu zawieszenia między abstrakcyjnym postrzeganiem formy a bezpośrednią obserwacją natury.
Z punktu widzenia kolekcjonerskiego prace figuratywne artysty mają szczególne znaczenie – ich rzadkość oraz udokumentowane autorstwo (odręczny opis na odwrociu) podnoszą wartość obiektu. Dzieło to wpisuje się w szerszy kontekst polskiego malarstwa powojennego, ukazując indywidualne poszukiwania twórcy wykraczające poza dominujące w jego dorobku tendencje abstrakcyjne.